ديگر چه فايده  

چيزي به ياد نمي آورم
 نه از دندان هاي شيري خاك شده
 پاي درخت سيب و
 نه از مشق هاي دو خط در ميان عيد و
 نه از شكاف هاي جمجمه ام
 صفحه ي سيزده از فصل چهارم تقويم كدام سال سياه بود ؟
نمي دانم
 فقط بعد ها شنيده ام
 كه يك نفر آمده با دست هاي پر از گچ
 و روي تخته سياه خيابان
كروكي اقبال مرا كشيده و رفته است
 و بعد ها از عابرين سوال كرده
 من آن روز
 با شاخه گلي شكسته ، گوشه ي لبهام
 سراغ تو را با لهجه ي كدام پرنده گرفتم
 ديگر چه فايده
 كه خيره بمانم به سپيدي اين سقف ؟
 من كه چيزي به ياد ندارم
 جز اينكه به احتمال قوي
ديري است با له شدن الفت گرفته ام
 و ديگر كسي صداي كشيده اي كه حتي شبيه نام تو باشد
 از ميان لب هاي من نشنيده ست......................................................................................